Bulutların Şarkısı

Ay gümüş aydınlığını düşürünce dipsiz sulara Başımı yaslayıp karlı dağların serin aklığına Çam kokularıyla birlikte seni düşlerim... Süzülürüm gözlerinden bir ak güvercin gibi Sevdamın akça pakça duruluğu göğün mavisi Binlerce kanat çırpışıyla seni düşlerim... İçime sığmayan isyan ve bir demet kır çiçeğiyle Ormanların onulmaz yaralarımı gizleyen elleriyle Çınar dallarıyla birlikte seni düşlerim... (Neden bunca sis altında Çamlıca Tepesi? Şehr-i İstanbul'da nedir bu sis perdesi? Gulilk çiçeğinin aydınlığında seni düşlerim...) Sonra düş gibi... Çok üşümüş gibi... Sonra dönülmez uykulardan uyanmış gibi... Upuzun yolları bir solukta tüketmiş gibi... Dipsiz bir geceyi koşarak ansızın gelirim sana Düşlerin yolu sonsuz...

Meltem KAYA

Uzaklardan bir yerlerden bir Anadolu türküsü Bazen sızılı bir ırmak gibi, yüreği suda bir çakıltaşı Bazen küçük bir çocuğun var yok dinlemez kıpırtılarının ...en coşkulusu… Bazen çığlık çığlığa sessiz, bir dağ gibi Bazen tüm sevdalı türküleri söyleyen..... (Kendimle konuşmaktan yorgunum. Ama sen sakın düşürme sazını elinden…) Uzaklardan bir yerlerden bir Anadolu türküsü Yemenisi solgun, mavi gülleri küskün Yazgısına ölümler yazılmış, payına hasretlerin ...en sızılısı… Say ki coşkun yağmur bir yanı… Say ki depremlerden kuruyor bir yandan dünyayı… (Atlılar tozu dumana katmasaydı bu kadar Nalları bunca acıtmazdı gözbebeklerimi…) Yağmur sanki kirpiklerimden içre... Sorgusuz sualsiz yağıyor, yüreğim çakıltaşı U-sul ve derinden yağıyor... Yüreğim kankızıl bir gelincik tarlası… İlk kez bunca sorgusuzum, kanıyorum, yanıyorum Bunca tereddütsüz, vurgun, çakıltaşı değil artık yüreğim Niye? Nereye kayboldu içimdeki zincir Imkansız olanın güzelliği mi bu yaşadığımız… ...ya da ne? .. Nedir bunca anlamlı kılan? Bunca özlemlerle yol alıp büyüyen nedir? Bir yola birlikte koyulmaların sevdası bu… Paylaşımın, yoldaş olmanın ...ve yaşama adını veren değerlerin duruluğu.. (Yerine koyduğum değil, kıyasını yaptığım hiç değil, kendi doğallığında bulduğum, ve yitirmeyi hiç istemediğim.... ama gel diyemediğim…bende kal diyemediğim…) Oysa adım gibi biliyorum ben; Ne sendin koşan, ne ben… Koşan aşkın doru atları oldu, Adını bile koyamadığımız, ama dur diyemediğimiz… Oysa bir yanım kavgaya sevdalı olsa da benim Bir yanım Karşıyaka gülüydü, Bir daha hiç bu gökyüzünde uçmayacak Bulut kuştu bir yanı Kapanmıştı artık o yaşam sayfası, ...Ve ben o yazılacak tüm beyaz yaprakları atmıştım Okyanusun en derin, en dipsiz, en kuytu yerine... Sen karanlıkta bir fener gibi aldın gözümü, Ne görkemli bir ışıktın…. Buldun o beyaz yaprakları, (bulunmalı mıydı ey yar? …) Hep sen de varsın içimde şimdi, Bir avuç mavi su gibi kayıp gideceğini Biliyorum ellerimin arasından berraklığının… (Bir güzellikti yaşanan,-bedeli olmalı mı mutlaka-, acı çekilsin diye değildi ama…çekmeyeceksin!) Yaşam nehrinin kanatlarında bazen rüzgar olup... Çoğu zaman da savrulup belki, Görevler, sorumluluklar, sınırlar, Sınırlarımız içinde Akıp gittiğimiz... Çoğu zaman bir DAL O delice akışın içinde, tutunup soluklandığımız.... O dalsın işte! Ya da liman mı dersin? Yaşam ne taşırsa taşısın O liman da hep yerin olacak, Hep dinlenecek bir omuz, Sıcak bir el, hiç unutma… Teşekkürler sana…... Bazen nehir, bazen dağ, Bazen çocuk, bazen dal olduğun için.... Ölümlere meydan okuduğun için İnadına yaşadığın için…. ...Ve seni tanıdığım için yaşama da teşekkürler…. Nereden düştü de, bunlar sözcük oldu şimdi... Bilmiyorum...içimdeki hasretin adı ne? Ya da niye bunca sözcük doru taylar gibi koşuyor içimde... Bilmiyorum… (Bilmediğim ve bazen üzerinde çokça düşünmediğim her şeye rağmen ey ayyüzlü, gül kokuşlu sevgili! İçimin en çok doğallığını, gülüşünü sevişini biliyorum, içimin hiç kıyamayışını….) Sevda bu işte! Zehir gibi acı bir incirin Birdenbire ballanmasına benzeyen..... Ve hazan da olsa kapımıza dayanan, Mevsimi hiç geçmeyen.....

Meltem KAYA

Rüzgar uğulduyor... Yüreğimin dorukları karlı, vakit gece... Zaman, ipi kopmuş bir uçurtma gibi salınmakta gökmavisinde... Karanlığın içinde bir maviyi arıyor gözlerim Sıcacık bir maviyi, Yeni doğmuş bir bebeğin süt mavi kokusunu Yalnız bir çocuk gibi sessiz ve korkulu gece Maviyi arıyorum, uçuk sıcak bir maviyi Bir kuşun kanadıyla sabahı deldiği maviyi arıyorum. Yolculuk epey uzun sürecek… Fenerim idare eder bir süre daha Alıp başımı gitsem yol değil, Kaçsam denizlerin ardındaki Kaf Dağı’na, yol değil… Dönmek için çok geç artık. Anlatılmaz bir tutkuyla İnsanın içine saklanmış maviyi özlüyorum… Mavi koyup senin adını Gecenin karanlığında korkulu Ama uslanmak bilmez bir çocuk kadar umutlu Mavi diye en çok seni özlüyorum.

Meltem KAYA

...Ve bir gün aşk Yamalı bohçasını yaralı kalbimin sızısında çözüverdi Katığı boylu boyunca gül kokusuydu... Azığı yalansız bir sevdanın ekmeği.... ...Ve bir gün aşk Yaralı bohçasını yamalı kalbimin içinde çözüverdi Yüreğim uçarı bir serçeydi belki Gözlerim yollarda bir aşkın feneri.... ...Ve bir gün aşk Yamalı bohçasını yaralı kalbimin şarkısında çözüverdi Yüreğin dağdan kopan bir çiçekti Gözlerin dağlı türkülerin ezgisi.... ...Ve bir gün aşk Yaralı bohçasını yamalı kalbimin yamacında çözüverdi Ellerim asırlardır yalnız bir ağaçtı Ellerim kar altında kır çiçeği... ...Ve bir gün aşk Yamalı bohçasını yaralı kalbimin ağıdında çözüverdi Ellerin yiğit bir savaşçıydı Ellerin yağmurda bir asma filizi... ...Ve bir gün aşk Yaralı bohçasını yamalı kalbimin kıyısında çözüverdi Düşlerin umudun deniziydi Düşlerin ayazda bir buğday tanesi... ...Ve bir gün aşk Yamalı bohçasını yaralı kalbimin rüzgarında çözüverdi Sesin acılardan kopup gelmişti Sesin fırtınada güneş huzmesi... Yamalı bohçasıyla yaralı kalbimi onaran aşk! Gül kokusuyla sızının buğusunu öpen aşk! Bir gün kalbimin kuyusunda bohçasını çözüverdi Sevda dalga dalga yükselen yanık bir sazın teli...

Meltem KAYA

Zamanın ipi çoktan ellerimden kopup gitti gökyüzüne Sanki asırlardır mavi boyasını denize salan bir sandaldayım Şiirler kifayetsiz dökülüyor güz yorgunu ellerimden Yüreğimdeki papatyaları sessiz bir vedayla denize salmaktayım Rüzgardan başka hiç bir ses duymuyorum Sevdandan gayrısını sanki hiç bilmiyorum... Dağlar mı derin yoksa denizler mi bunca dipsiz gözlerimde Gökyüzü mü sırılsıklam sevdalı yoksa ben mi çıplağım Susuşlar ne zamandır hüznü kuşlar gibi savuruyor gecelerden Kirpiklerimdeki rüzgarı uzak yollardaki yağmurlara bırakmaktayım Yağmurdan başkasını hiç hissetmiyorum Hasretinden gayrısını sanki hiç bilmiyorum... Uçmayı yeni öğrenen kuşlar sessizce şarkılar söylüyor içimde Yüzünü sümbüli bir özlemle çizdiğim uzaklığa sevdalıyım Bahar aydan kopan kasırgalarla direnmeler büyütürken Ellerimdeki kara kışı firari güllerle bir de gül ellerinle ısıtmaktayım Kar fırtınasından başkasını duyamıyorum Ellerinden gayrısını sanki hiç bilmiyorum... Küller mi daha sıcak alevler mi bunca yangın yüreğimde Yağmur mu beyaz ölüm yoksa ben mi tufanım Düşler ne zamandır yanardağlar çıkarıyor gözlerimden Sığınağımdaki son yağmurla kanayan yanardağları ıslatmaktayım Yanmaktan başkasını hissetmiyorum Düşlerinden gayrısını sanki hiç bilmiyorum... Geceyi tanıdık hüzünlerle sarmalayan her ağıt bedenimde Issız bir dağ başında kuzguni yüzüyle gülen bir yiğidin matarasıyım Ayrılık fermanını yazmış bir aşk yol alırken denizlerden Sesin ateşin ümidin çığlığın ve kavuşmanın çetelesini tutmaktayım Issızlıktan başkasını duyamıyorum Ayrılıktan gayrısını sanki hiç bilmiyorum... Gölgeler mi daha uzun hasretler mi bunca keskin kirpiklerimde Güller mi daha kara kızıl yoksa ben mi yaralıyım Gözyaşını yağmur bilip uçurum gibi koyverirken nehirlerden Suların ve dalgaların bilmediği uçurumda dal gibi ellerine tutunmaktayım Dalgalardan başkasını hissetmiyorum Güllerden gayrısını sanki hiç bilmiyorum... Sevincin kederin aşkın ve ölümün ayak izleri var ömrümde Yoruldum bile diyemeden uçurumlara liman olan bir sıcaklığım Eksilip tükenmeden çıkınıma gül koymuşken ölümlerden Yeni bir sevdaya kuraklığımı yeşerterek uzandığımı anlamaktayım Sesinden gayrısını duyamıyorum Senden gayrısını sanki hiç bilmiyorum... Sanki asırlardır mavi boyasını denize salan bir sandaldayım Yüreğimdeki papatyaları usul bir kucaklaşmayla denizden toplamaktayım...

Meltem KAYA

Önce yağmurun sesi ilişti kadının kulağına... Vakit zifir karanlık dipsiz bir geceydi... Yağmurun miladı eski özlemlerde başlar Bulutlar anıların kemani şarkısında ağlar Yağmur diye bilinse de bulutlardan gelen suyun adı Aslında bulutlar ayrılığın ağrısından yanar... Sonra yağmurun rengi düştü kadının gözlerine... Yağmur adını bilmeyenler için hala renksizdi... Yağmurun rengi gök maviliğinde anıları tutar Yağmur diye sevdalının kirpiklerinden içeri akar Gözyaşı diye bilinse de damlanın tuzlu tadı Aslında gözler hasretin dalında usulca ağlar... Birden yağmurun kokusu ulaştı kadının ciğerlerine... Oysa yağmurun kokusu bazıları için belli belirsizdi... Yağmur kokusunu badem çiçeklerinden alır Cemreler düşünce sevdiğinin elini bulur Dayanamayıp dışarı vurunca kendini çamların balı Aslında çam bal koyusunda yağmurla sohbete koyulur... Aniden yağmurun sağanağı değdi kadının ellerine... Oysa ellerine düşen damlalar sevdalının eliydi... Yağmur ıslaklığını yüreğin hasretinden çalar İnsan bazen tozlu plakların eskimeyen buğusuna dalar İçini yağmurun sesi gibi delerken tozlu plağın çığlığı Yağmur sadece geçmişin ayak izlerine yağar... Apansız yağmurda yürüyüşler düştü kadının yüreğine... Oysa yürüdüğü yolların ardında kalan geçmişin izleriydi... Ayaklar yağmurda bulutlarla birlik anıları taşır Bir çocuk uçurtması gökkuşağında usulca salınır Yağmura hasret şarkılar mırıldansa da sardunyanın dalı Yağmur koyu kırmızı bir karanfilin koynunda kalır... Aralıksız yağmurlu sözcükler doldu kadının düşlerine... Oysa anımsadığı sadece yeşil gözlerin içine saldığı şiirdi... Gecenin dipsiz karanlığında aydınlanan bir çift yeşil göz Yağmurun dansında valse duran bir çift sıcak el Kokusunda baharlar taşıyan ay alası bir güneşli yüz Ey sevdasının çıkınında gül kokuları devşiren sevgili! Kadının yağmurun sesinde başlayan düşleri senden yanadır... Anımsamalar yağmurda başlarken bu düşlerin yolu sanadır...

Meltem KAYA

Bir ateş yak sevgili! Yokluğun buz gibi soğuk... Sen bilirsin içimin yangınını Biliyorum; sen varsan ben varım... Gül dalından kopunca Bana umut getir ellerinle... Ellerin en sevdiğim güldür benim... Bir ateş yak sevgili! Yanarak yaşayayım... İstanbul senin kokunu getiriyor inceden Biliyorum; İstanbul sen oluyor... Sen gözyaşı akıtamazsın ama Gözyaşına sar öylece sakla beni... Gözlerin en sevdiğim güldür benim... Bir ateş yak sevgili! Eskisi gibi değilim artık... Ölmeden ölüyorum yokluğunda Biliyorum; ey benim sazımdaki gül Gözlerim yanıyor ateşteki kül gibi Yanılma sakın, ağlayan ben değilim... Yangının en sevdiğim güldür benim... Bir ateş yak sevgili! Gözlerim salıncak iki çam dalına asılı Ama salıncak kar tutuyor... Biliyorum; kendi yarınıma kapanıyorum Kapaklanıyorum gün geçtikçe Günüm suskun, gecelerim kelepçe Gülüşün en sevdiğim güldür benim... Bir ateş yak sevgili! Ayışığı hüzünlerime tutsak... Üşüme diye çağırsın sesin... Sesin en sevdiğim güldür benim... Bir ateş yak sevgili! Eskisi gibi değilim artık... Kalbimi dinle ve dağıt acılarımı Kalbin en sevdiğim güldür benim... Bir ateş yak...

Meltem KAYA

Uyandım...yanımda yoktun... Ellerim aradı saçlarını...sonrası tanımsız yalnızlıktı... Uyandım...güneş öpüşlerinle doğacak sandım... Yoktun...ebruli yalnızlığına kandım... Uyandım...gözbebeklerim seni özlemişti... Gözüme kanatan bir yaralı yalnızlık ilişti... Uyandım...yokluğun çivit yeşili bir kozalaktı... İçimin ormanlarına kurşuni yalnızlık yağdı... Uyandım...yastığımda başının izi vardı... Yanımda alevden kollarıyla yalnızlık vardı... Uyandım..gözyaşlarım günü sessizce selamladı... Yalnızlık elime yağmurdan bir ıslak mendil uzattı... Yürüdüm...uzun yağmurlar boyu... Yalnızlığın rengi tüm siyahlardan daha koyuydu... Yürüdüm...sevdalı bir el elimden tuttu... Mavi gök atlas iki yalnız buluttu... Yürüdüm...yol boyu dizilen kavaklar vardı... Yalnızlıktan yorgun bir güvercin havalandı... Yürüdüm...acılarım inciler gibi boynuma dizildi... Yalnızlık ölümün ve hasretin şarkısını söyledi... Yürüdüm...limanda bekleyen bir sevda vardı... Gemiden geriye koca bir yalnızlık kaldı... Yürüdüm...gemi mutlaka bir gün limana dönecekti.. Yalnızlık benimle bir ömür bekleyecekti... Yürüdüm...ellerim iki kuş kanadı gibi ayrılığı selamladı... Yalnızlık etime hasretin paslı hançerini batırdı... Sen yoktun...al bir mendil gibi hayalin uzaklaştı... Yalnızlık sarmaşığı saçlarıma dolaştı... Sen yoktun...deniz usuldan mavilikle dalgalandı... Yalnızlık içime hırçın kum fırtınalarını saldı... Sen yoktun...martılar uzakta çığlık çığlığaydı... Yalnızlık doru bir al atın sırtındaydı... Sen yoktun...yağmurdan bir ıslak mendil seni aradı... Dört bir yan boylu boyunca yalnızlıktı... Sen yoktun...ellerim sürgünde bir yurt gibi yaralıydı... Aramıza serilen yalnızlığıma eş bir yeryüzü vardı... Sen yoktun...cam kırığı gözlerimi sana vermek istedim... Yalnız bir kuşu usulca yaşamına sermek istedim... Sen yoktun...yüreğim kavuşmalar mevsimini sızıyla selamladı... İçimde yalnızlık değil, gümüşi bir sevdanın çağıldayışı vardı...

Meltem KAYA